Bence tarifi gereken şiir; duygularımızın şair denilen kimse tarafından sözle veyahut yazı ile söylenmesi, okuyana da kendi dağarcığındaki hisleri aşılayabilmesidir.
      Bugün edebiyat âleminin şiir bahçesinde türlü şiirler, gerçekçi  ve duygusal şiirler vardır... İşte bu engin âlemin, yıllarca terennümünden bıkmadığı, her şiir severin bildiği birkaç mısra:
      “Sizi dün bekledim o yollarda
      Ki gezindikti bir zaman karda!”
      ....
      “Seni çılgın gibi seven,
      Kalbi n’olur sen de sevsen!”

      İşte arayan, bekleyen ama bulamayan iki şair... Bekliyorlar, hep bekleyecekler. Yakarıda, yalvarıda bulunacaklar bir vefâsıza...
      Evet, şiir bir arayıştır, laboratuardır. Fakat şair de şüphesiz ki bu laboratuarın başta gelen etmenidir. Şairsiz şiir, şiirsiz şairin görüldüğü yoktur. Öyleyse şiiri meydana getiren şair kimdir? Şair... O mutsuz insan. O yalın yaratık. Karnı açtır, doymaktan yanar. Sevilmez, aşktan bahseder. O, bir arayıcıdır. Aramak onun elzem olan şıkkıdır. Onlar bir teknede yoğrulmuş, aynı hamurdan kesilmiş lokmalardır. Onların dertleri bir... Hiç şüphesiz ki hepsi de aynı ıstıraplarla inlemiş veya inlemektedirler. Istırap dedim de aklıma geldi. Gülen ve mesut olan bir kimsede şairliğin zerresi dahi yoktur.
      Şair konusunu bulunduğu ortamdan çıkarır. Onu mısralarına aktarır. Tevfik Fikret, Tanzimat Devri’nin acılarını anlatabilmek için, bakınız neler katmak istiyor aklımıza.
      “Haksızlığın envâini gördük... bu mu kaânun?
      En gamlı sefaletlere düştük... bu mu devlet?”
      Fikret’e bu isyan ruhunu veren toplumdur, ortamdır. İşte şair... Onun isyanı kendisine değil, başkalarına da faydalı olan isyandır.
      Namık Kemaller, Yurdakullar, Ortaçlar... Bunların yanında Sümmani, Karacaoğlan, Kerem ve Fuzuliler, Bakiler; şair ve şiirin piridirler. Hamit’e şair-i azam denildiği de edebiyat kitaplarında açıkça yazılıdır.
      İşte yıllarca gizli kalmış sonuç: Şiir bir iç akıştır ki onun varlığımıza tesir edebilen, dağarcığımıza faydalı olan ifadesi, şairinin varlığından doğar ve bize günışığı gibi akseder.
      Yukarıda ettiğim sözü, bir kere daha tekrarlamak yerindedir kanısındayım. Şiirsiz şair, şairsiz de şiir olamaz. Onlar birbirlerinin malıdırlar(1).

      Oyhan Hasan BILDIRKİ 

      1 Hür Aydın Gazetesi, 1963